ช่วงแห่งการเดินทาง

ปันหยี กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งหลังจากผ่านคืนค่ำสงบงัน แสงเช้าปลุกให้ชาวมุสลิมนับพันที่อาศัยอยู่ในชุมชนเก่าแก่เหนือผืนทะเลใน อ่าวพังงา ลุกขึ้นมาดำเนินชีวิตเฉกเช่นทุกวัน แต่สำหรับฉัน วันนี้ไม่เหมือนทุกวัน ตั้งแต่เดินพ้นเขตปันหยี บังกะโล ออกมาตามทางปูนเล็ก ๆ เหนือผืนน้ำ เสียงทักทายและใบหน้ายิ้มแย้มก็ปรากฏแทบตลอดทาง "หายไปไหนตั้งนาน วันนี้พาแขกมาปืนผาเหรอ" เปล่า... เสียงทักทายทำนองนี้ไม่ได้ส่งมาถึงฉัน แต่ป้อนไปที่ อ้น หรือ ณรงศักดิ์ โภชนา ชายหนุ่มที่เดินนำหน้าอยู่ต่างหาก เราเดินลัดเลาะตามทางเล็กแคบ ผ่านหน้าบ้านผู้คนมากมาย จนมาถึงมัสยิด ที่วันนี้ไม่มียอดโดมทองเรืองรองโดดเด่นเป็นสัญลักษณ์เช่นวันก่อน ๆ เพราะมีการรื้อถอนอาคาร เพื่อทำการบูรณะมัสยิดครั้งใหญ่ หลังจากเวลาแห่งการทำละหมาดแรกของวันเพิ่งผ่านพ้นไป มัสยิดประจำเกาะปันหยียังคงมีผู้คนอยู่มากหน้า